Czym jest sport w naszym życiu? Co powoduje, że ludzie chcą uprawiać sport?
Odpowiedź na to pytanie jest dość obszerna i kryje się pod nią wiele argumentów, na które należy zwrócić uwagę.

Jako animator oraz trener personalny zwracam szczególną uwagę na etap rozwoju dziecka podczas zajęć. Sport to nie tylko praca ciała, ale przede wszystkim praca naszego umysłu. Zarówno dzieci jak i dorośli kryją w sobie wiele lęków, z którymi zmagamy się każdego dnia. Obserwując dzieci podczas zajęć sportowych szybko można zauważyć, w czym tkwi problem. Dla jednych osób przełamaniem lęku będzie np. wykonanie przewrotu w przód, dla innych walka z lękiem wysokości, jeszcze inne dzieci mogą mieć obawę przed wyskokiem. Jednak podejmując właściwą pracę z dzieckiem i prowadząc je stopniowo do celu, możemy zobaczyć jak szybko przełamują swoje lęki. Jaki robią duży postęp, dzięki czemu stają się nawet wzorem do naśladowania, a samo wykonanie ćwiczenia we właściwy sposób daje poczucie satysfakcji oraz wiary w siebie. Taką umiejętność warto również wykorzystywać w swoim życiu codziennym.

Dzień sportu to wyjątkowe święto, ponieważ można w ciekawy sposób spędzić czas. Jest to okazja do przeprowadzenia zajęć, które pobudzą ciało i umysł, produkując przy tym falę endorfinek.

Jednak czy dzień sportu to wyłącznie biegi krótko czy długodystansowe? Czy też zawody w skoku w dal i inne tego typu konkurencje lekkoatletyczne lub zespołowe?

Zobacz kilka propozycji zabaw, jakie przygotowaliśmy dla Ciebie, które z łatwością przeprowadzisz w każdych warunkach:

1. Bieg do celu i z powrotem

Dzieci stoją w rzędach (liczba rzędów uzależniona jest od ilości dzieci), wyznaczamy miejsce startu oraz punkt, który zawodnicy mają okrążyć (może to być pachołek, drzewo, pień, kamień itp). Na sygnał pierwsze osoby z każdego rzędu startują. Ich zadaniem jest okrążyć wskazany punkt w jak najszybszym czasie. Kiedy wróci na linię startu, kolejna osoba z rzędu powtarza tą samą czynność. Zabawa trwa tak długo, aż ostatnie osoby z rzędu nie miną mety.

2.Ruchoma przeszkoda

Wyznaczamy kilka osób, które będą stały w dowolnym miejscu, nie odrywając nóg od podłoża, ale będą utrudniały przebiegnięcie osobom uciekającym. Animator goni pozostałych uczestników, którzy muszą uciekać w taki sposób, aby osoby będące ruchomą przeszkodą nie złapały ich.

3.Wyścigi w kole

Dzieci stają w kole, twarzami do siebie. Jedna osoba znajduje się poza kołem. W wybranym przez siebie momencie (może to być np. na koniec znanej lub wymyślonej rymowanki lub po odliczeniu od 10 do 1) osoba stojąca na zewnątrz dotyka w ramię dowolną osobę, która będzie się z nią ścigać. Każda z osób biegnie w innym kierunku. Wygrywa ta osoba, która jako pierwsza dobiegnie do miejsca, w którym stała wybrana osoba z koła.

4.Hallo Hali!

Jeden z uczestników zabawy jest prowadzącym, który trzyma piłkę. Pozostali stoją w rzędzie naprzeciwko i czekają na swoją kolej. Prowadzący wybiera dowolną rzecz, którą widzi w zasięgu wzroku i mówi “Hallo Hali miasteczko się pali, a w tym miasteczku pali się coś na literę …” (i podaje pierwszą literę rzeczy, którą wybrał). Rzuca piłkę do pierwszej osoby stojącej w rzędzie, dając jej tym samym prawo głosu i szansę na odgadnięcie, co się pali. Ma na odgadnięcie kilka sekund, po czym zgaduje lub odrzuca piłkę do prowadzącego. I tak po kolei każdy z graczy podaje swoje propozycje. Prowadzący nie ujawnia czy ktoś powiedział prawidłowo, aż do końca kolejki. Dopiero wtedy, kiedy nikt nie zgadnie, podaje drugą literę i tak dodaje literę za każdym minięciem kolejki, kiedy nikt nie zdanie o jaki wyraz chodzi. Jeżeli komuś udało się odgadnąć słowo, prowadzący wypowiada głośno “Hallo, hali, miasteczko się pali, a w tym miasteczku pali się … “ (i tu wypowiada wyraz, który został odgadnięty podczas kolejki), wyrzuca piłkę daleko w górę i ucieka. Osoba, która prawidłowo wypowiedziała hasło w danej kolejce, łapie piłkę, krzycząc “STOP”, po czym skacze 6 kroków w stronę prowadzącego. Prowadzący układa z rąk koszyk. Należy trafić “do kosza” piłką. Jeżeli uda się trafić do kosza utworzonego z rąk, osoba, która trafiła, staje się prowadzącym i ponownie rozpoczynamy zabawę.

5.Zabawa w dwa ognie (skutego, zbijaka)

Dzielimy się na dwie drużyny, ustalamy zasady zabawy, wybieramy “matki”, które otrzymują 3 życia. Zabawa polega na tym, żeby rzucić piłką w taki sposób, aby odbiła się od osoby będącej na polu drużyny przeciwnej a następnie dotknęła ziemi. Kiedy już na polu nie będzie zawodników, wchodzi matka, która ma 3 życia. Wersji do rozegrania tej gry jest bardzo dużo, dlatego przed rozpoczęciem zabawy należy w pierwszej kolejności ustalić odgórne zasady.

6. Zabawa w kolory

Animator rzuca do dzieci piłkę mówiąc jednocześnie nazwy kolorów. Dzieci łapią piłkę i odrzucają do animatora, ale nie mogę jej złapać, kiedy animator wypowie kolor “czarny”. Kiedy dziecko się pomyli – klęka na jedno kolano, jeżeli pomyli się drugi raz, klęka na drugie kolano (w następnej kolejności jest łokieć, drugi łokieć oraz czoło). Dziecko może zostać wybawione z jednej “kary” za błędne złapanie piłki, kiedy złapie prawidłowo piłkę i nie upuści jej.

7.Jakie krowa daje mleko?

Jedna osoba staje się goniącą. Staje w rozkroku i wyciąga ręce na boki. Każdy z uczestników musi złapać jeden palec od ręki osoby goniącej. Wtedy dzieci zadają pytanie “jakie krowa daje mleko”, wtedy osoba goniąca wymienia kolory. Jeżeli powie kolor inny niż biały, pozostali uczestnicy mówią jednogłośnie “nie”, natomiast kiedy usłyszą kolor biały, muszą uciekać przed goniącym. Złapana osoba staje w rozkroku, pozostali uczestnicy mogą się wybawiać poprzez dotknięcie w ramię lub przejście między nogami. Kiedy wszyscy zostaną złapani, zmieniamy goniącego i powtarzamy zabawę.

2.Raz, dwa, trzy – Baba Jaga patrzy!

Dzieci ustawiają się po jednej stronie, wybrana Baba Jaga stoi po drugiej stronie, twarzą do wszystkich. W pewnym momencie odwraca się plecami do wszystkich i krzyczy szybko “raz dwa trzy Baba Jaga patrzy” (podczas wypowiadania rymowanki dzieci przemieszczają się w jej stronę), jak skończy rymowankę odwraca się i patrzy czy wszystkie dzieci stoją nieruchomo. Jeżeli któreś dziecko się poruszy, wraca na początek. Baba Jaga zmienia się, jeżeli któreś dziecko przebiegnie cały dystans niezauważone przez Baba Jagę.

Jak Ci się podobają nasze propozycję zabaw?
Napisz do nas, jeżeli chcesz ich więcej

Udanego Międzynarodowego Dnia Sportu

autor: Justyna Staszczyk

Od lat triumfują na ekranie takie programy jak „Ukryta Kamera” czy „Mamy Cię!”. Lubimy obserwować reakcję ludzi, którzy padli ofiarą żartu. I dopóki żart ten jest zabawny i nie robi nikomu ani fizycznej ani psychicznej krzywdy, jest to świetna rozrywka, nawet dla samego wkręconego. Zdradzę Ci pewien sekret, maluchy podczas zabawy najlepiej wspominają, gdy zażartujemy z ich nauczycieli bądź rodziców. A czy może być lepsza okazja na pranki niż animacje w Prima Aprillis? Oto kilka przykładów, które możesz wykorzystać na swojej imprezie, aby urozmaicić swój program i dodać mu trochę pikanterii.

Taneczne popisy

Wszyscy na pewno znamy zabawę, w której uczestnicy podczas muzyki podają sobie piłkę w kole. Kiedy muzyka cichnie, osoba trzymająca w tym momencie piłkę musi wykonać jakieś zadanie. Koniecznie zaproś do zabawy nauczyli, rodziców lub opiekunów dzieci. Dla maluchów mogą to być proste zadania, obiec dookoła swoją klasę, przybicie piątki prowadzącemu czy zrobienie głupiej miny. Jednak na koniec zostaw zadanie najtrudniejsze, czyli wyjście na środek koła i zatańczenie własnej solówki. Następnie staraj się zatrzymywać muzykę w tych momentach, w których to dorosły przechwytuje piłkę. Radość dzieci gwarantowana.

Słodka niespodzianka

Zabawa podobna do poprzedniej, ale z lepszym finałem. Tym razem zamiast piłki uczestnicy podają sobie w kole papierowy talerz, wypełniony po brzegi bitą śmietaną. Kiedy prowadzący wyłączy muzykę, ów talerz powinien nieuchronnie zbliżyć się do twarzy uczestnika wypełniając ją słodkim kremem. Nie trzeba chyba dodawać, że staramy się wyczekać moment, aż to dorosły będzie w posiadaniu talerza. Gdyby z jakiegoś powodu przegrany miał opory przed wykonaniem zadania, prowadzący może mu w tym lekko pomóc.

Odwrócone kalambury

Kolejnym pomysłem jak możesz wkręcić dorosłych ku uciesze najmłodszych, jest organizacja popularnej zabawy w kalambury. Jednak w tej wersji zmienimy nieco zasady. Na początku prosisz mamę, tatę, babcie, dziadka, Panią nauczycielkę czy nawet Panią dyrektor, aby na chwile wyszła z pomieszczenia, w którym wszyscy się znajdujemy. Dzieciom mówisz wprost, że zagramy w kalambury, ale wszyscy od początku będą znać hasło (przykładowo będzie to słoń). Zadaniem maluchów jest mówić absolutnie wszystko, ale nie to, co pokazuje dorosły. Zapraszasz swoją ofiarę do sali i na ucho przekazujesz jej wcześniej ustalone hasło. Teraz wystarczy tylko obserwować jak biedny rodzic lub nauczyciel męczy się od kilku minut, aby pokazać, wydawałoby się proste hasło i jak dziwi się, że jeszcze nikt na to nie wpadł. Jeszcze więcej śmiechu jest wtedy, kiedy już cały sekret zostanie ujawniony.

Pomnik miłości

Żeby nie było, że tylko dorosłym robimy kawały, to z dzieci też można trochę pożartować. Ta zabawa to nie tylko niezły wkręt, ale również dobry sposób na teambuliding, choć przeznaczona jest raczej dla młodzieży niż dzieci. Wybieramy po pięć dziewcząt i chłopców i prosimy ich o opuszczenie pomieszczenia, zostawiając tylko dwie dziewczyny i jednego chłopaka. Jedna z nich ma za zadanie ustawić pozostałą dwójkę w dowolny pomnik miłości. Mogą się obejmować, trzymać za ręce, patrzeć sobie głęboko w oczy lub nawet dawać buziaka w policzek. W tym momencie mamy pierwszą salwę śmiechu wśród obserwujących, jednak prawdziwy prank następuje, kiedy pomnik będzie już gotowy. Otóż dziewczyna, która odpowiedzialna jest za to dzieło, musi teraz zamienić się rolami ze swoją koleżanką. Miny całej trójki są w tym momencie nie do opisania. Kiedy nastąpi zamiana prosimy kolejnego chłopca o przyjście na salę i dajemy mu to samo zadania. Zabawa toczy się do momentu przyjścia wszystkich uczestników.

Głęboki wdech

Ostatnia propozycja żartu kierowana jest do najmłodszych. Prowadzący organizuje konkurs, w którym wybiera pięcioro dzieci. Zakłada się z nimi, że jest w stanie dłużej wydawać się z siebie dźwięk „aaaaa” niż oni wszyscy razem wzięci. Na początku liczy czas każdego dziecka z osobna, następnie sumuje łączny czas wszystkich. Przykładowo wyszło 2 minuty i 32 sekundy. Teraz kolej prowadzące, jednak ten oszukuje, ponieważ kiedy kończy mu się powietrze, nabiera kolejny wdech i zaczyna od początku, nie zwracając uwagi na protesty ze strony dzieci. Na końcu dumny informuje wszystkich, że wygrał zakład.

autor: Bartosz Gembski

Ile razy słyszeliście: „Ten to ma dobrze, godzinkę się pobawi i tyle kasy”, „Ona to sobie 2 godziny popracuje i ma luz”. Niby tak, ale… zastanawialiście się kiedyś ile czasu NAPRAWDĘ poświęca animator, by poprowadzić 2-godzinną imprezę? A może sami jesteście animatorami, ale macie znajomych, którzy nie widzą ile wysiłku wkładacie w swoją pracę?

Impreza wcale nie zaczyna się wraz z przyjściem uczestników i nie kończy, gdy zamkniesz za sobą drzwi. Pora obalić mity! Sprawdźmy, co naprawdę się kryje za kilkoma zdaniami.

„Znowu biegasz po schodach z torbami!”

Takie zdanie słyszę co jakiś czas od moich sąsiadów, którzy widzą jak schodzę ze sprzętem z czwartego piętra. To moja najbardziej znienawidzona część eventu. Choć jestem mistrzynią bagażnikowego tetrisa, to nie cierpię się pakować i zawsze chcę to zrobić jak najszybciej. Pakowanie trwa od kilku minut do kilku godzin, w zależności od eventu, na który jedzie animator i sprzętu, który musi ze sobą zabrać. Jeśli w programie są warsztaty, to często trzeba wcześniej pojechać na zakupy (lub poświęcić czas na zamówienie online), żeby zapewnić uczestnikom odpowiednią ilość materiałów.

Nie warto pakować się na ostatnią chwilę. Nawet jeśli robisz coś po raz setny, zawsze możesz zapomnieć tego jednego malutkiego przewodu do kolumny, zapasowych baterii albo pendrive’a. Zdarza się, zwłaszcza zmęczonemu animatorowi w szczycie sezonu festynowego. Dlatego warto zrobić sobie listę rzeczy do zabrania. Można ją nawet zalaminować i używać wielokrotnie, jeśli wiemy, że dane eventy będą powtarzalne (np. bale karnawałowe). Znacznie skraca to czas pakowania, zarówno przed imprezą, jak i po. Przydaje się szczególnie wtedy, gdy bierzemy ze sobą kogoś do pomocy i chcemy być pewni, że cały sprzęt wróci z nami do domu.

A co czeka po powrocie? Leżenie na kanapie i oglądanie seriali? Nic bardziej mylnego. Po wyciągnięciu sprzętu z auta zaczyna się sprzątanie, segregowanie, pranie, dezynfekcja, wymiana zużytego sprzętu na nowy… Nie ma magicznej różdżki, która sprawi, że wszystko to potrwa sekundę. A szkoda, kupiłabym bez wahania!

„Ale super tańce!”

Osobiście uwielbiam tańczyć i często wykorzystuję to w animacjach. Tylko, że taniec sam „się” nie robi. Oczywiście, można trochę poimprowizować do muzyki, machać rękami i nogami, ale znacznie łatwiej jest, gdy wcześniej masz w głowie piosenkę, a Twoje ciało zna kroki. Warto mieć wyuczoną choreografię. Możesz wtedy zaciekawić uczestników, mówiąc co będą robić w trakcie tańca (udawać, że grają na bębnach, łapać motyle, krzyczeć „łaaaa!”), przemyśleć ustawienie zabaw i wykorzystanie rekwizytów tak, by pasowały do tańca.

Część animatorów tworzy układy samodzielnie. W zależności od stopnia skomplikowania choreografii i umiejętności, można ją stworzyć w 5 minut, lub szlifować nawet przez kilka godzin. Dodajmy, że niektórzy nie lubią sami wymyślać układów i wolą uczyć się z filmów instruktażowych lub podczas szkoleń. To daje nam kolejne godziny poświęcone na dojazd i naukę.

„Wow, skąd takie pomysły?”

No właśnie, skąd?

Od czasu do czasu trzeba wprowadzić do swoich animacji coś nowego. Niektóre pomysły same wskakują do głowy, ale czasem trzeba tej głowie trochę pomóc i podsunąć inspiracje. Udział w szkoleniach to jedno, ale oglądanie filmów, śledzenie stron z inspiracjami na social mediach, albo choćby zaangażowanie w znajomość najnowszych bajek dla dzieci – to wszystko wymaga czasu. Czasem obejrzymy przypadkiem 2-minutowy filmik z super zabawą, którą wciągniemy do swojego programu, a innym razem poświęcimy 3 godziny, by przekopać się przez wszystkie możliwe inspiracje związane z ulubioną bajką jubilata, znaleźć nowe super hity na bal, obejrzeć live, albo przeczytać ebooka na interesujący nas temat.

Doliczmy kilka minut na przygotowanie planu imprezy, materiałów, muzyki, złożenie mixów, zgranie na pendrive… W ten sposób impreza ponownie się „wydłuża”.

„Dzień dobry, wy na animacje, tak?”

Tak! Animator melduje się na imprezie. Tylko kiedy? Odpowiedź brzmi: odpowiednio wcześnie. Przychodzenie „na styk” nie jest dobrym pomysłem, bo nie ma czasu na reakcję w razie niespodziewanych wydarzeń. Lepiej być za wcześnie, ale ustawić wszystko jak trzeba, sprawdzić dokładnie sprzęt i teren, ze spokojem się przebrać, zjeść batonika czy pójść do toalety. Na urodzinach można już zapoznawać się z dziećmi, albo porozmawiać z rodzicami, potwierdzić godzinę podania tortu czy moment wręczania prezentów. Wbieganie na animacje na ostatnią chwilę, witanie się z klientem w trakcie rozkładania sprzętu, mamrocząc „Przepraszam, straszne korki o tej porze”, nie jest dobrze postrzegane.

Oczywiście, zdarzają się niespodziewane sytuacje (przebita opona, burza czy wypadek na autostradzie), ale zawsze trzeba brać pod uwagę dodatkowy czas, który pomoże nam uniknąć spóźnienia. Trzeba wcześniej sprawdzić ile zajmuje dojazd na miejsce o konkretnej porze, bo może się okazać, że rano trasa zajmuje pół godziny, ale po południu dwa razy tyle. Przy jeździe z jednej imprezy na drugą trzeba doliczyć również czas potrzebny na spakowanie sprzętu po imprezie i rozliczenie z klientem. Warto sprawdzić czy w okolicy planowane są remonty, albo specjalne wydarzenia (np. maraton, wyścig kolarski, festyn), które zamykają odcinki trasy i wymagają objazdu. Często czas dojazdu równa się czasowi spędzonemu na samym evencie, a czasem nawet go przewyższa.

„Imprezę zaczynamy o 14:00, gotowość na 13:00”

Czasami klienci, z którymi pracujemy mają specjalne wymagania. Agencja podczas eventu w galerii handlowej może wymagać gotowości np. godzinę przed imprezą. To znaczy, że równo 60 minut przed wydarzeniem powinniśmy być gotowi do jego poprowadzenia, a nie dopiero zaczynać rozstawianie głośników. To bufor czasowy, który pozwala zareagować, gdy okazuje się, że coś nie działa – przedłużacz jest za krótki, muzyka za cicha, skończyły się baterie, scena jest innej wielkości i trzeba zmienić ustawienie itp.

Może się okazać, że wjazd samochodem na teren imprezy jest ograniczony czasowo i poza godzinami wyznaczonymi przez organizatora obowiązuje zakaz parkowania w danej strefie. Bywa, że występujemy na scenie pomiędzy innymi artystami i nie możemy wcześniej spakować swojego sprzętu, bo przeszkadzalibyśmy w pokazie. Czasami względy bezpieczeństwa nie pozwalają sprzątać zanim wszyscy uczestnicy nie opuszczą terenu (co może trwać nawet kilka godzin).  Zawsze powinniśmy brać to pod uwagę i dopytać przy zawiązywaniu umowy i ustalaniu szczegółów, żeby wiedzieć ile potrwa realizacja i ile czasu faktycznie spędzimy na miejscu.

Pokazałam jedynie wycinek tego jak wygląda przygotowanie animacji poza realizacją samego eventu w miejscu zlecenia. Nie poruszyłam nawet kwestii marketingowych, takich jak szykowanie ofert, rozmowa z klientem, prowadzenie mediów społecznościowych (i pisanie artykułów na bloga ). To dobry temat na osobny artykuł.

Mam cichutką nadzieję, że teraz już nikt nie powie, że animacja to „2 godzinki i spokój”. Animator musi myśleć nie tylko o samym wydarzeniu, ale też o innych jego aspektach, takich jak:

– pakowanie (zarówno przed, jak i po),

– dojazd i rozłożenie na miejscu,

– przygotowanie merytoryczne,

– ewentualne zakupy.

Wszystkie wymagają czasu. Trzeba to policzyć i uwzględnić w wycenie swojej usługi, bo może się okazać, że 2-godzinne animacje „trwają” tak naprawdę 4, 7, a nawet 12 godzin!

autor: Natalia Konkol